Kroją nożem tarczowym wędliny, sery, zimne mięsa, warzywa itp. Grubość krojenia można precyzyjnie ustawić. Rozróżniamy krajalnice ręczne, półautomatyczne i automatyczne. Krajalnice ręczne nie mają silnika, nóż obracamy i kroimy produkt ręcznie. Półautomatyczne krajalnice mają nóż napędzany silnikiem elektrycznym, ale wszystkie inne czynności wykonuje się ręcznie. Automatyczne krajalnice po ustawieniu wykonują wszystkie czynności samodzielnie. Przygotowanie w zimnej kuchni wymaga wysokiej jakości i wystarczająco pojemnej krajalnicy. Ważnym parametrem krajalnicy jest średnica tarczy, od której bezpośrednio zależy wielkość produktu, który można kroić na krajalnicy. W gastronomii używa się krajalnic o średnicy tarczy od 220 mm do 375 mm. Krajalnice dzielimy dalej według sposobu napędu tarczy na pasowe (przenoszenie ruchu za pomocą przekładni pasowej) i ślimakowe (przenoszenie napędu za pomocą koła zębatego). Krajalnice pasowe są przeznaczone do lżejszego obciążenia, tzn. proces krojenia jest krótkotrwały i przerywany. Krajalnice ślimakowe są przeznaczone do większego obciążenia i do większych zakładów. Krajalnice muszą być wyposażone w elementy bezpieczeństwa i osłony. Zazwyczaj mają w podstawowym wyposażeniu urządzenie do ostrzenia tarczy tnącej. Krajalnice dla dużych zakładów (sklepy mięsne i wędliniarskie) są produkowane również w wersji automatycznej. Te urządzenia po ustawieniu parametrów potrafią precyzyjnie pokroić wędlinę i ułożyć w stosy, wachlarze itp.